ég stari við gluggann

Og svo er bara komið vor - í Danmörku amk. Mér tókst einhvern veginn að sigla í gegnum þennan vetur án þess að gera nokkurn skapaðan hlut og sýp heldur betur seyðið af því núna. Skiladagur á ritgerðinni er 15. júní og kerlingin rembist eins og rjúpan við staurinn að klára. Einni gallinn er skortur á áhuga og full jákvæður leiðbeinandi. Ég hef hana sterklega grunaða um að hafa tekið námskeið um "constructive criticism" eða eitthvað álíka því hún er undarlega jákvæð fyrri hluta viðtalsins en í þann mund sem ég er að ganga út af skrifstofunni fæ ég komment eins og "en skoðaðu bls 2 og 3, þarft eiginlega að endurskrifa". Uh, já takk fyrir það. Ég setti mig í samband við bekkjarsystur sem hafði sama leiðbeinanda og hún hafði sömu sögu að segja. Ótrúlega jákvæð.. þar til kom að því að gefa einkunn en vinkonan fékk 4! Það er reyndar ekki falleinkunn í Danmörku þar sem þú getur meira að segja fengið mínus tölu í einkunn.. en þú vilt samt ekki fá 4 fyrir mastersritgerð.

Úlfur passar líka að mamman fái jákvæða mótivation. Í morgun fór ég með hann hljóðandi eins og brunabíl á leikskólann - hann var sko í fýlu af því við fórum á Guðjóns hjóli (sem er mun betra en mitt) en hann vildi meina að hann gæti ekki setið í stólnum því ég væri með svo feitan rass að hann kæmist ekki fyrir og kremdi bara fótleggina á honum. FALLEGT!

Og Guðjón passar að ég fái tíma til að læra. Hann fórnaði sér og keypti aðgang að NBA playoff-inu og situr nú öllum stundum og gónir ýmist á leiki eða les íþróttasíður. En hann er duglegur, nánast einstæður faðir um þessar mundir þar sem ég passa mig á að vera aldrei heima á frídögum eða um helgar því ég þykist þurfa að læra. Sit svo bara á kontórnum og góni út í loftið. Rosalega verður gaman að vera búin.

..

Ég hef smá áhyggjur af því að ég sé alveg búin að breyta þessu bloggi í eitthvað þunglynt krabbameinsblogg. Í það minnsta gengur mér orðið illa að skrifa eitthvað inn nema ég þurfi að pústa eitthvað um þetta ský sem mun alltaf hanga yfir okkur. Ég er fyrir löngu búin að missa alla trú á einhvers konar siðferðislega endurreisn í íslensku fjármálalífi og pólitík. Þetta er allt sama lykkjan sem endurtekur sig aftur og aftur. Til hvers að blogga um það? Svekkja sig á þessu? Ég ætla nú samt að leyfa mér að tjá mig um forsetakosningarnar.. svona aðeins að minnsta kosti. ég hef lítið fylgst með umræðunni og þekki lítið sem ekkert til Þóru Arnórsdóttur. Það er hins vegar athyglisvert að menn skuli fókusa svo mikið á reynsluleysi hennar og raun ber vitni. Veit ekki betur en að annar frambjóðandi, sem er kannski 6-7 árum eldri sé jafn reynslulítill en það er ekki minnst á það. Vegna þess að hann er karlmaður? Eða er það af því hann kemst hvort eð er varla á blað? Ég held að Þóra yrði svolítið töff tákn fyrir Ísland og myndi kannski gefa þeim sem eru jafn hræðilega bitrir og ég út í ástandið heima nýja von. Von um nýja tíma. Því verður ekki neitað að það væri kúl að fá myndir af þessari flottu konu með barn hangandi út á túttunni að taka skóflustungu einhvers staðar. Sendir kannski skilaboð um mátt og þor þjóðarinnar. Að það sé einmitt ekkert mál fyrir konu undir fertugu að taka að sér forsetaembættið með fullt hús af börnum. Og það af því að á Íslandi eru karlmenn nógu miklir menn til að hugsa um börnin sín og heimilið - og vera "viðhengið" sem fylgir þjóðhöfðingjanum og heimsækir barnasjúkrahús með Michelle Obama á meðan hin 2 ræða alvarlegri mál yfir kaffi og koníaki. Verst að ég finn ekki jólakortamyndina frá 2009 til að setja inn. Þar sést einmitt vel hvað Guðjón myndi taka sig vel út sem forsetaspúsi. Já, ég held að ég sé búin að fá nóg af honum ÓRG. Það er nauðsynlegt að skipta út.

Svei mér, þetta tókst. kannski ég skrifi um hvað það gengur illa að skrifa þessa MA ritgerð næst ;)

tilraun 51

Þetta er sennilega fimmtugasta bloggtilraunin síðustu tvær vikurnar eða svo. Mér finnst ég kvarta svo mikið að ég fæ ekki af mér að birta þetta kvein. Það er svo "fyndið" hvað það er ofboðslegt bakslag þegar þeir feðgar detta báðir í flensu að þú myndir ekki trúa því. Janúar og febrúar gengu svo vel en mars hefur meira verið eitt skref áfram, tvö aftur á bak.

Litla fjölskyldan heldur til Hamborgar á morgun að fagna páskum og auknum fjölda háskólagráða með Dr. Einari Ólasyni og fjölskyldu. Við hlökkum mikið til enda alltof langt síðan við vorum síðast á Mumsenstrasse. Ég þarf reyndar að læra, Guðjón að jafna sig á lugnabólgu og Agnes að einbeita sér að því að vera kasólétt svo dr. Einar situr uppi með tvo fjöruga drengi til að skemmta. Þetta verður gaman.

Við ætlum að lána vinafólki þeirra í Hamborg íbúðina okkar á meðan og ég er svona að krossleggja fingur um að sársaukaþröskuldur þeirra á óþrifnað sé talsvert lægri en okkar og að við komum heim í vorhreingerða íbúð. Það er ekkert óraunhæf ósk er það?

Annars neyðist ég víst til að þenja mig aðeins á leikskólanum hans Úlfs á eftir. Hann tilkynnti mér í gær að ein af kennurunum hans hefði sagt að bleikur væri ekki kúl(sej) litur, hann gæti bara verið sætur(flot) litur af því það er stelpulitur. Í framhaldi af þessu óskaði sonur minn eftir að skipta úr bleikum hjólahjálmi yfir í hvítan. Nota bene.. það var ungi leikskólakennaraneminn sem útlistaði þessa "reglu" fyrir son minn. Minns er ekki glaður! Hvernig stendur á því að fullorðna fólkið í kringum Úlf er svo upptekið af því að passa að hann sé ekki í bleiku á meðan börnunum virðist alveg sama? Er það eðlilegt? Það finnst mér nefnilega alls ekki.

nýtt af engu nýju

Segir ekki einhvers staðar að engar fréttir séu góðar fréttir? Eigum við alla vega ekki að segja að það sé ástæða bloggleysis undanfarið. Kerlingin bagsar í MA ritgerð, bóndinn flýgur uppá við í vinnuprósentu - kominn upp í 80% og prins heimsins æfir stíft hinar ýmsu kúnstir eins og að syngja uppúr svefni, hlaupa hraðar en McQueen keyrir og fara í heljarstökk.

Læknaviðtalið í dag var stutt og laggott - allt lítur vel út og allir sáttir. Ég átti ósköp bágt að komast ekki með og fann ekki símann í þokkabót til að senda óhóflega mörg sms til eiginmannsins að betla info. Á meðan sátum við einkasonurinn og horfðum á "sveinemann" í danska x-faktor - og annað okkar söng með af innlifun. "sveinemann" er keppandi að nafni Sveinur sem Úlfur tók í upphafi fyrir Spiderman en hefur nú náð málamiðlun um "Sveinemann" eftir ófáar leiðréttingar af hálfu okkar foreldranna. Úlfurinn er búinn að vera lasinn í 2 daga með háan hita. Hann er sem betur fer ekkert líkur því sem hann var í gær því hann svaf meira og minna í allan gærdag og rak mig hvað eftir annað í burtu með tölvuna svo hann "fengi frið".

En þeir eru yndislegir strákarnir mínir og passa vel uppá "gömlu" sína. "Gamla sín" er orðin frekar balanseruð og er jafnvel aðeins að fá pínulítinn áhuga á MA skrifunum - svona án þess að við séum nú að tala um of mikinn áhuga. Mikið lifandi skelfingar ósköp verð ég fegin þegar þetta verður búið. Og þá verður sko partý!! Það verður bara standandi mojito á svölunum fram í september!!

ekki fréttir

Kaupmannahöfn hefur verið hvít í rúma viku. Það er reyndar ekki mjög þykkt snjólag og allar götur auðar en stóri bakgarðurinn okkar er hvítur og því snjór í tveggja metra löngu brekkunni hjá leiksvæðinu. Þetta gaf tilefni til að þramma niður í geymslu og sækja forláta snjóþotu sem foreldrarnir gáfu syninum um síðustu jól - og ekki seinna vænna en að fara að nota gripinn. Svo situr töffarinn á þotunni og skipar manni að toga sig aftur á bak og áfram, til hliðar, á ská og allt þar á milli. Og auðvitað hlýða foreldrarnir. Ég er reyndar "soldið" skass þegar eiginmaðurinn stekkur af stað með Úlf á þotunni. Alltaf að passa að HANN ofgeri sér ekki. Þyrfti endilega að læra að hætta þesari afskiptasemi, hún er engum holl. Hafi einhver hér reynslu af að "af-stjórnsamast" má sá hinn sami skila eftir leiðbeiningar í kommentakerfinu.


Annars er einkasonurinn duglegur að halda foreldrum sínum við efnið. Hann er með móður sína á sjálfskipuðu framburðarnámskeiði þessa dagana. Þannig er að hann tók upp á að syngja danskt hip hop lag sem inniheldur hinn flókna texta: "skub, skub til taget" og sumir syngja lon og don. Svo kom auðvitað að því að ég fékk hörmungina á heilann og byrjaði að raula þessa línu. "oh mamma, þú kannt þetta ekki. Maður segir ekki skub heldur skub". Og ég reyni að apa eftir aaalveg eins og hann en nei.. hann er ekki sáttur við árangurinn. Sjálf heyri ég engan mun, svona potato/potata eitthvað og það er alveg sama hvað ég æfi mig. Svo heyrði ég mig tala dönsku á bandi um daginn og það var bara ekki nærri jafn vel heppnaður framburður og sá sem ég heyri þegar ég tala. Klárt að digitalisminn fer illa með danskan framburð. Guðjón er ekki enn farinn að raula með okkur mæðginum en ég held að það sé bara tímaspursmál þar til hann ..fellur. Dönsku-egóið mitt þarf nefnilega á því að halda að fleiri en ég fái orð í eyra sökum slaks framburðar.


Góðar stundir.

janúar

Þar sem nóvember og desember voru hálfgerðir pestarmánuðir hjá karlpeningnum hér á bæ ákvað ég að jafna metin og gera janúar að mínum pestarmánuði. Búin að hálfliggja í viku í hálsbólgu og skít og hef náð nýjum hæðum í Tom Waits eftirhermuleiknum. Nú, verandi ég get ég að sjálfsögðu ekki leyft mér að liggja í pest í friði án þess að fá nagandi samviskubit yfir að nú eigi þessi pestarskítur eftir að smitast yfir í Guðjón - og febrúar verður þá væntanlega hans mánuður í pest. Úlfur er þegar byrjaður að pikka upp hæsina.. En ef ég ætla að fá samviskubit yfir hverjum hnerra af ótta við að eiginmaðurinn verði veikur ætti ég sennilega bara að flytja út núna og skikka Guðjón til að lifa eins og hamstur í plastkúlu. eeeeinmitt!

Annars er kominn tími til að spýta í lófana og ruslast af stað í MA skrif. Ég tel mig hafa lokið vettvangsrannsóknum og þarf nú að demba mér í kenningar og analýseringu af rannsókninni. Mér finnst ég ekki hafa hugmynd um hvað ég er að gera enda alveg dottin út úr akademíska umhverfinu eftir þann "árekstur" sem árið 2011 var. En þetta hlýtur að koma. Verst að ég er búin að koma mér upp alls konar slæmum ávönum á meðan. Tímafrekum hlutum - eins og ótæpilegu sjónvarpsglápi á netinu - sem ég hef stundað grimmt á morgnanna yfir kaffibollanum. En fyrir vikið er ég nokkuð rabbfær meðal annarra sjónvarpssjúklinga og temmilega veruleikafirrt um það sem er að gerast úti í hinum stóra heimi.

Og svo ég tali aðeins meira um sjálfa mig, þá er ég enn að bjástra við að ná af mér gleraugunum á kvöldin og þukla eftir þeim á morgnanna. Í fyrradag leitaði ég líka lengi að þeim eftir sturtuferð. Greinilegt að gamlir vanar deyja seint. En ég er bara nokkuð góð eftir leiserinn - svona fyrir utan að "fattarinn" er ekki alveg búinn að kveikja á þessu. Það er reyndar mjög óþægilegt að hjóla í frostinu og fá kaldan blásturinn í augun svo ég hef oft verið mjög tignarleg með svört sólgleraugu að hjóla með Úlf á leikskólann í morgunskammdeginu. Vantar eiginlega bara hawaii skyrtuna utanyfir dúnúlpuna til að fullkomna múnderinguna. Það á kannski bara eftir að gerast?

læknadagur

Í morgun var fundur með dr. Peter. Hann var bara hress.. Sagði hemoglóbínið komið uppfyrir 8 svo hann var sáttur. Kannski var það þess vegna að hann minntist ekki á það sem við ræddum á fundi hjá honum í desember - að gefa eiginmanninum eitthvað "antistof-boozt" til að hjálpa ónæmiskerfinu. Við steingleymdum auðvitað að minnast á það af fyrra bragði en þegar maður sér dr. Peter brosa og tala um að fækka samtölum niður í annan hvern mánuð er ekki hægt annað en verða svolítið glaður í hjartanu - og fyrir vikið gleymir maður að ræða "vandamálin".

Í síðustu viku hittum við líka bæklunarlækni sem fór aðeins með okkur yfir stöðuna á hryggjarliðunum. Og það var nú heldur betur athyglisvert. Mig minnir við hafa talið 5 hryggjarliði sem voru ansi illa tjónaðir. Á tveimur stöðum höfðu þeir fallið saman og á öðrum staðnum var eins og þeir hefðu hreinlega horfið hvor inn í annan. Það er hins vegar lítið við þessu að gera. Maður býr ekkert bara til nýjan hryggjarlið og skiptir gömlu út. Ein leiðin er að sprauta einhvers konar sementi inn í deformeruðu liðina til að stabílisera þá og um leið draga úr verkjum. Þessi aðferð er fyrst og fremst hugsuð sem verkjastillandi en þar sem verkjalyfin hans Guðjóns ná að dekka verkina mælti doksi ekki með þessu inngripi. Það hlýtur að gefa auga leið að sementið er ekki svo auðveldlega fjarlægt aftur ;) Besta ráðið fyrir Guðjón er æfa og æfa. En hann verður sennilega aldrei mjög liðtækur flutningsmaður aftur. Ég er reyndar ekki viss um að honum finnist akkúrat það atriði svo mikill ókostur, mér finnst það hins vegar.

Eftir jólaheimsóknina til Íslands og reikninginn sem við fengum á bráðamóttökunni get ég ekki annað en velt fyrir mér hvað sama ferli kostar á Íslandi. MRI-skanni og röntgen af baki + viðtal við bæklunarlækni og svo allar blóðprufurnar sem voru teknar í morgun + viðtal við blóðmeinafræðing + meðferð með beinlyfinu pamifos. Miðað við að blóprufur og lugnamynd á bráðamóttökunni kostuðu um 10.000 ikr hlýtur hinn pakkinn að hlaupa á tugum þúsunda. Hér í Danmörku borgum við 0 dkr. Og svo ég prediki það enn og aftur: ég borga mína skatta í DK með bros á vör þegar ég sé að ég fæ þá til baka í þessu formi. Í hvað fara eiginlega skattpeningarnir á Íslandi? Svona fyrir utan að fjármagna enn eitt bankafíaskóið.. *predikun lýkur*

heima er best

Heima er best! Eins yndislegt og það var að vera á Íslandi yfir jólin er fátt sem toppar það að leggjast í eigið rúm að loknu ferðalagi. Sonur minn er reyndar ekki á sama máli. Hann vill sko ekki vera í København, ætlar bara heim til afa Stebba á Seyðisfjörð. Og mikið skil ég hann vel. Það er ólíkt meira frelsi fyrir 4ra ára barn að vera á Seyðisfirði en í Kaupmannahöfn. Svona fyrir utan að á Seyðisfirði má maður alla skapaða hluti og fær allt sem maður vill. Meira að segja þeyttan rjóma út á skyrið. Í København er ekki sami lúxus enda var manninum troðið beint í rútínu við heimkomuna. Matur á matmálstíma og í háttinn klukkan átta - eða svona næstum því. Er nema von að 4ra ára barnið sé óvenju brúnaþungt þessa dagana?

Eiginmaðurinn er orðinn býsna brattur eftir lugnabólguvitleysuna í desember og heldur í takmarkið að byrja í 50% vinnu í þessari viku. Á morgun eigum við tíma hjá bæklunarlækni á Rigshospitalet og þá á að fara yfir stöðuna á hryggnum. Hversu illa hryggjarliðirnir eru farnir og hvernig sé best að haga endurhæfingu. Dr. Peter hefur minnst á einhverjar "sementsprautur" við okkur sem mögulega meðferð. Þá yrði hreinlega sprautað steypu inn í þá liði sem eru hvað verst farnir/holastir að innan - eins og ég skildi það amk. Auðvitað er best að sleppa við öll inngrip en við förum með opnum huga enda er markmiðið að hafa lífsgæðin eins mikil og hægt er.

Það er svo frábært að hafa báða karlana mína svona hressa að ég hélt uppá það með að stíflast af kvefi. Það hefur reynst skemmtileg viðbót við "augnstússið" þar sem augun eru þurr og þarfnast mikillar vökvunar á meðan ekkert lát er á vessaframleiðslunni aðeins neðar í andlitinu. Annars eru augun öll að koma til. Kerlingin dreif sig sumsé í leiser í jólafríinu. Eftir að hafa látið mig dreyma um svona aðgerð í ..möörg ár, ákvað ég loksins að þora - enda aðgerð fljót að borga sig upp þegar maður er með tvískipt gleraugu. Ég sé bara skrambi vel en er enn að reyna taka af mér gleraugun á kvöldin og leita leeeengi að þeim þegar ég kem úr sturtu.. Skil núna mun betur söknuð þeirra sem hætta að reykja yfir að það vanti eitthvað í hendurnar. Það sem er minna sniðugt er að þegar ég hjóla með Úlf í leikskólann þoli ég ekki að fá vindinn í augun - enda vön að vera með fína vindvörn á nefinu. Lúkka eflaust mjög vel með tunguna út (þar sem ég get ekki andað með nefinu) og skökk, skæld og vel pírð augu. Spörning um að fara að hjóla með sundgleraugun?

litið til baka.

Það er svo ótrúlega gott að koma heim. Ofsalega gott. Við höfum reyndar haft það alveg eins og venjulega. En samt einhvern veginn ..betra.

Ég er fegin að þetta ár er á enda. Ég þykist vita betur en svo að vandamálin hverfa ekki á einni nóttu - ekki einu sinni á áramótunum en ég þarf samt á einhverri "línu" að halda til að geta einbeitt mér að framtíðinni og því jákvæða.

2011 var afskaplega undarlegt og erfitt ár. Fram að greiningu pískaði heimilisfaðirinn sig áfram í vinnu og kom svo heim seinnipartinn nær örmagna eftir daginn. Það var ekkert alltaf auðvelt - fyrir nokkurt okkar og síst af öllu Úlf. Það kom honum minnst á óvart þegar honum var sagt í mars að pabbi væri veikur. Hann vissi sko allt um það enda hafði Guðjón ekki tekið hann upp vikum saman vegna bakverkja áður en fréttirnar bárust.

Fyrst og fremst hefur þetta þó verið einmanalegt ár. Það er ákveðin mótsögn að segja það því ég held að ég hafi almennt verið í meira sambandi við vini mína og fjölskyldu en árin á undan samanlagt. En þetta er einmanalegt hlutverk og ég reikna með að hlutverk Guðjóns sé það ekki síður þó ég geti ekki talað fyrir hann. Þessa innri glímu við að halda dampi, keyra hversdaginn áfram og reyna að detta ekki niður í eitthvað svartnætti, getur enginn háð nema maður sjálfur. Ég er alls ekki að segja að stuðningur ættingja og vina hafi ekki skipt/skipti máli heldur það að þeirri tilfinningaflækju sem maður burðast með í brjóstinu yfir ástandinu er ekki svo auðveldlega miðlað til annarra sem ekki þekkja hvað maður er að ganga í gegnum. Mér finnst ég stilla sjálfri mér svolítið upp í einhvern fílabeinsturn með þessari yfirlýsingu en einmanaleiki er samt eina orðið sem mér finnst lýsa best þeirri tilfinningu sem vaknar þegar ég lýt til baka.

Núna er sjúkdómurinn í ró ja eða dvala er það sennilega kallað. Vonandi verður hann það sem allra lengst og helst vildi maður auðvitað að hann kæmi aldrei aftur. Við erum bæði bjartsýn á framtíðina en ég samt svolítið erfitt með að taka of margar ákvarðanir varðandi hana. Ég vona það sé eitthvað sem kemur með tímanum, eftir því sem fleiri "hrein tékk" líða hjá. En maður gerir engum og síst af öllu sjálfum sér einhvern greiða með því að skjálfa af stressi yfir kaffibollanum og setja lífið á "pásu" út af einhverjum faktor sem maður getur hvort sem er ekki stjórnað. Lífið brunar áfram og allt eins gott að reyna að njóta ferðarinnar, hvert svo sem hún tekur mann.

Einu alvöru plönin fyrir 2012 eru að rumpa þessari MA-gráðu af - svona svo maður klári nú einhverja þeirra og þá er ég barasta hætt þessu skólabrasi. Í bili að minnsta kosti.

1.desember

Bíta á jaxlinn og bölva í hljóði segja gárungarnir. Verst hvað mér gengur illa að gera það í hljóði en á móti kemur að sá eiginleiki hefur sennilega bjargað mér frá því að verða endanlega ga-ga síðustu mánuði. Og það sem meira er, það er að verða hálfgert hobbí hjá mér að tuða opinberlega (á blogginu) þar sem sem flestir sjá og "njóta". Enda stefni ég ótrauð á að hljóta verðlaunin: Vælubílinn 2011.

Ég bít á jaxlinn og bölva upphátt þessari bévítans pest sem nú er kominn í unga manninn. Hann hefur verið heima í þrjá daga með "eyrnabólgu" en rauk upp með rúmlega 40 stiga hita í gærkvöldi. Nóttin var svo í boði Actavis og Sun C. Seinniparturinn í dag hefur síðan verið mun betri en morguninn en það hlýtur að vera batamerki þegar menn hafa orku til að stríða aðeins.

Sá eldri er enn kókandi en honum hefur enn ekki verið hleypt út fyrir hússins dyr síðan fyrir helgi. Hann fær kannski að viðra sig á svölunum í 2 mínútur á morgun - ef veðrið verður gott!

Nú og ekki verður mér mikið úr verki þegar ástandið er svona. Eða kannski nota ég það líka sem afsökun til að þurfa ekki út á bókasafn og skrifa. Ég á nú samt að skila einhverjum blaðsíðum til leiðbeinandans á mánudaginn. Það er ekki í boði að fresta þeim skilum, er sko nefnilega búin að gera það einu sinni nú þegar.

Mér hefur verið mikið hugsað til Siggu ömmu síðustu dagar. Sennilega er það allt þetta veikindastúss og gæsamömmustemningin á mér sem leiðir til þess. En mér finnst ég næstum því heyra í henni stundum þar sem hún er að minna mann á að klæða sig vel og passa að það slái ekki að mönnum. Ég hugsa að það sé líka árstíðin, enda á ég góðar minningar frá því þegar hún kom einhver skipti á Seyðsifjörð til að passa okkur systkinin þegar það var síldarvertíð. Þá kom maður iðulega heim á daginn í heitt kakó og lummur og það var nú ekki slæmt.

Annars vill það nú gerast þegar nær dregur jólum að þeir sem maður hefur misst sækja meira á mann en venjulega. Ég hugsa aldrei meira um Sigga Pje en á aðventunni enda annað eins jólabarn vandfundið. Þessa vikuna hef ég reynt að segja syni mínum aðeins frá jólunum og af hverju þau eru haldin. Hann nær þessu ekki alveg með jesúbarnið, einhverra hluta vegna er hann staðráðinn í að það sé ég. Sennilega ætti ég bara að vera upp með mér..