tag:blogger.com,1999:blog-61607132012-05-16T18:22:03.034+02:00harpanoreply@blogger.comBlogger1146125tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-70538623394686996602012-05-16T18:22:00.000+02:002012-05-16T18:22:03.039+02:00

Og svo er bara komið vor - í Danmörku amk. Mér tókst einhvern veginn að sigla í gegnum þennan vetur án þess að gera nokkurn skapaðan hlut og sýp heldur betur seyðið af því núna. Skiladagur á ritgerðinni er 15. júní og kerlingin rembist eins og rjúpan við staurinn að klára. Einni gallinn er skortur á áhuga og full jákvæður leiðbeinandi. Ég hef hana sterklega grunaða um að hafa tekið námskeið um "

harpanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-9901852468829915862012-04-16T10:05:00.000+02:002012-04-16T10:05:03.055+02:00

Ég hef smá áhyggjur af því að ég sé alveg búin að breyta þessu bloggi í eitthvað þunglynt krabbameinsblogg. Í það minnsta gengur mér orðið illa að skrifa eitthvað inn nema ég þurfi að pústa eitthvað um þetta ský sem mun alltaf hanga yfir okkur. Ég er fyrir löngu búin að missa alla trú á einhvers konar siðferðislega endurreisn í íslensku fjármálalífi og pólitík. Þetta er allt sama lykkjan sem

harpanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-45316075612521485812012-04-04T12:36:00.001+02:002012-04-04T12:36:07.345+02:00

Þetta er sennilega fimmtugasta bloggtilraunin síðustu tvær vikurnar eða svo. Mér finnst ég kvarta svo mikið að ég fæ ekki af mér að birta þetta kvein. Það er svo "fyndið" hvað það er ofboðslegt bakslag þegar þeir feðgar detta báðir í flensu að þú myndir ekki trúa því. Janúar og febrúar gengu svo vel en mars hefur meira verið eitt skref áfram, tvö aftur á bak. Litla fjölskyldan heldur til

harpanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-46255608622591640842012-03-20T13:42:00.000+01:002012-03-20T13:42:30.736+01:00

Segir ekki einhvers staðar að engar fréttir séu góðar fréttir? Eigum við alla vega ekki að segja að það sé ástæða bloggleysis undanfarið. Kerlingin bagsar í MA ritgerð, bóndinn flýgur uppá við í vinnuprósentu - kominn upp í 80% og prins heimsins æfir stíft hinar ýmsu kúnstir eins og að syngja uppúr svefni, hlaupa hraðar en McQueen keyrir og fara í heljarstökk. Læknaviðtalið í dag var stutt og

harpanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-8280542547519199722012-02-13T18:09:00.002+01:002012-02-13T18:09:53.670+01:00

Kaupmannahöfn hefur verið hvít í rúma viku. Það er reyndar ekki mjög þykkt snjólag og allar götur auðar en stóri bakgarðurinn okkar er hvítur og því snjór í tveggja metra löngu brekkunni hjá leiksvæðinu. Þetta gaf tilefni til að þramma niður í geymslu og sækja forláta snjóþotu sem foreldrarnir gáfu syninum um síðustu jól - og ekki seinna vænna en að fara að nota gripinn. Svo situr töffarinn á

harpanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-27733605673670664332012-01-27T13:05:00.001+01:002012-01-27T13:05:02.610+01:00

Þar sem nóvember og desember voru hálfgerðir pestarmánuðir hjá karlpeningnum hér á bæ ákvað ég að jafna metin og gera janúar að mínum pestarmánuði. Búin að hálfliggja í viku í hálsbólgu og skít og hef náð nýjum hæðum í Tom Waits eftirhermuleiknum. Nú, verandi ég get ég að sjálfsögðu ekki leyft mér að liggja í pest í friði án þess að fá nagandi samviskubit yfir að nú eigi þessi pestarskítur eftir

harpanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-1996474694912258932012-01-17T14:35:00.003+01:002012-01-17T14:35:25.710+01:00

Í morgun var fundur með dr. Peter. Hann var bara hress.. Sagði hemoglóbínið komið uppfyrir 8 svo hann var sáttur. Kannski var það þess vegna að hann minntist ekki á það sem við ræddum á fundi hjá honum í desember - að gefa eiginmanninum eitthvað "antistof-boozt" til að hjálpa ónæmiskerfinu. Við steingleymdum auðvitað að minnast á það af fyrra bragði en þegar maður sér dr. Peter brosa og tala um

harpanoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-80315292227449961682012-01-11T11:52:00.003+01:002012-01-11T11:56:55.956+01:00

Heima er best! Eins yndislegt og það var að vera á Íslandi yfir jólin er fátt sem toppar það að leggjast í eigið rúm að loknu ferðalagi. Sonur minn er reyndar ekki á sama máli. Hann vill sko ekki vera í København, ætlar bara heim til afa Stebba á Seyðisfjörð. Og mikið skil ég hann vel. Það er ólíkt meira frelsi fyrir 4ra ára barn að vera á Seyðisfirði en í Kaupmannahöfn. Svona fyrir utan að á

harpanoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-90906169676705686012011-12-27T18:43:00.000+01:002011-12-27T18:43:31.543+01:00

Það er svo ótrúlega gott að koma heim. Ofsalega gott. Við höfum reyndar haft það alveg eins og venjulega. En samt einhvern veginn ..betra. Ég er fegin að þetta ár er á enda. Ég þykist vita betur en svo að vandamálin hverfa ekki á einni nóttu - ekki einu sinni á áramótunum en ég þarf samt á einhverri "línu" að halda til að geta einbeitt mér að framtíðinni og því jákvæða. 2011 var afskaplega

harpanoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-19266331922047649512011-12-01T16:45:00.000+01:002011-12-01T16:45:00.732+01:00

Bíta á jaxlinn og bölva í hljóði segja gárungarnir. Verst hvað mér gengur illa að gera það í hljóði en á móti kemur að sá eiginleiki hefur sennilega bjargað mér frá því að verða endanlega ga-ga síðustu mánuði. Og það sem meira er, það er að verða hálfgert hobbí hjá mér að tuða opinberlega (á blogginu) þar sem sem flestir sjá og "njóta". Enda stefni ég ótrauð á að hljóta verðlaunin: Vælubílinn

harpanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-71244843100205404802011-11-25T16:13:00.000+01:002011-11-25T16:13:16.294+01:00

Þar sem það beit enginn á agnið á "smettinu" (facebook) á hinn þráðbeitta Rigshospital status neyðist ég víst til að veiða athygli út á það hérna. Sumsé, eftir að hafa verið hálf lasinn í margar vikur toppaði Guðjón veikindin með 39 stiga hita í gærkvöldi. Hann var nú samt í vinnunni í gær og varð ekki slappur að ráði fyrr en hann kom heim. Sem út af fyrir sig er athyglisvert, sérstaklega í

harpanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-20381295899651113662011-11-22T15:32:00.000+01:002011-11-22T15:32:27.434+01:00

Og svo fór ég aftur með eiginmanninn til læknis. Móðir hans getur verið stolt af því hvað ég sinni hlutverki "hennar" vel. Mér finnst ég miklu meiri mamma Guðjóns en eiginkona þessa dagana. Tuðandi daginn út og inn: "ertu búinn að taka lyfin?", "ætlarðu ekki í hlýrri peysu?", "ertu búinn að taka hóstasaft?", "mundirðu eftir...?" OG SVO FRAMVEGIS! Guðjón tekur tuðinu af stakri karlmennsku og

harpanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-42045492837837898532011-11-21T11:59:00.000+01:002011-11-21T11:59:30.836+01:00

Og svo hefur það gerst sem búið var að vara okkur við: ótrúlega lífseigar pestir! Helgin núna var sennilega 3ja eða 4ða helgin í röð sem Guðjón er í "útgöngubanni" vegna hósta. Hann fékk sumsé kvef fyrir einhverjum vikum og hósta í kjölfarið sem hefur vægast sagt verið leiðinlegur. Nokkrum sinnum hefur hann "horfið" en komið jafnskjótt aftur og Guðjón hefur hætt sér í smá hreyfingu. Hann er

harpanoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-57556980445927932952011-11-08T17:38:00.002+01:002011-11-08T17:42:19.618+01:00

Ég fór á bókasafnið í heila 2 tíma í dag! Jæja, ætti ekki að gera lítið úr því þar sem þetta er í fyrsta skipti síðan í febrúar að ég sest inn á bókasafn. Ákvað að nýta tannlæknaferð nr 2 niður í bæ og læra smá í leiðinni. Tannlæknaferðin var ekki síður viðburðarík þar sem karlinn klóraði sér bara í hausnum yfir vanlíðan minni. Sagði að hluti af tannverknum stafaði af: a) of hörðum tannbursta b)

harpanoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-61189532694766443152011-11-07T11:30:00.000+01:002011-11-07T11:30:19.360+01:00

Já það er komið haust og tískan í dag ber þess augljós merki. Til að mynda hefur horgemlingurinn Úlfur Stefán skartað grænni slykju á sér framanverðum í um 2 mánuði núna og vekur móður sína gjarnan á nóttunni með orðunum: "mama é'me ho". Nokkrum læknisheimsóknum síðar eru hafnar tilraunir með asmalyf (sem ég hef enga trú á) og skv eyrnalækninum flakkar þrýstingurinn á milli hægra og vinstra eyra

harpanoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-40606189370290442152011-10-26T11:23:00.000+02:002011-10-26T11:23:48.627+02:00

Síðasta þriðjudag beið ég með hnút í maganum eftir að eiginmaðurinn hringdi og tilkynnti mér niðurstöður læknafundarins. Sennilega braust þetta stress út vegna þess eins að ég var heima með lasinn Úlf á meðan Guðjón fór í fyrsta skipti einn í læknaviðtal. Og þvílíkur léttir sem það var að fá símtalið frá honum. En það reyndist skammtímur vermir. 15 mínútum seinna hringdi góð vinkona okkar hér í

harpanoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-8015820811833656442011-10-19T09:51:00.000+02:002011-10-19T09:51:59.690+02:00

Tékk nr 2 í dag. Samkvæmt bráðabirgðaniðurstöðu virðist karlinn bara búinn að ná sér í blóðinu. Rauðu blóðkornin, blóðflögurnar og det hele komið upp í eðlilegar tölur - svona eins og þær eru í mér og þér (þeas ef við værum karlmenn). m-stuðullinn svokallaði sem er ein vísbendingin um að eitthvað sé ekki í lagi er mjög lár - eins og hann var í ágúst. Fólk getur mælst með þennan stuðul þó það

harpanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-45228593417206402552011-10-16T20:15:00.000+02:002011-10-16T20:15:01.131+02:00

Jæja. Það kom að því að ég lufsaðist til leiðbeinandans og átti dúndur gott spjall við hana. Hún var mjög skilningsrík varðandi hvað ég er hikandi og á erfitt með að komast í gang svo við ákváðum að ég myndi ekki skrifa undir "samninginn" fyrr en í desember. Í húmanísku deildinni í Kaupmannahafnarháskóla þarf maður sko að skrifa undir samning við leiðbeinanda um að verkefnið sem maður er að gera.

harpanoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-5964075994750345512011-10-01T10:48:00.000+02:002011-10-01T10:48:14.912+02:00

Og svo kom unginn heim. Það var frekar fyndið að sjá ca 30 zombie-a með frosið bros skríða út úr rútunni seinnipartinn á fimmtudaginn. Okkar maður var engin undantekning frá því. Gjörsamlega örmagna eftir þriggja nátta partý en þvílíkt hamingjusamur með túrinn. Hann hefur enn sem komið er ekki viljað ræða atburði ferðarinnar mikið, þetta var sko hans ferð og kemur okkur greinilega ekkert við. Við

harpanoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-775452940511478432011-09-26T16:18:00.000+02:002011-09-26T16:18:22.148+02:00

Í morgun fylgdum við næstum 4ra ára barninu í rútuna sem fer með hann í fyrsta skólaferðalagið. Í Danmörku hefur lengi tíðkast að fara með leikskólabörn "på koloni" sem er nokkurra daga ferð út á land þar sem gist er t.d. í gömlu félagsheimili eða öðru húsnæði sem hentar vel í að taka á móti svona hópum. Undanfarin ár hefur dregið mjög úr þessum ferðum - mest af fjárhagsástæðum svo við vorum mjög

harpanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-46299623358410679722011-09-20T19:19:00.000+02:002011-09-20T19:19:48.488+02:00

er loksins afstaðið. Og mikið hriiiikalega er þetta búinn að vera langur dagur. Ekki af því að ég/við værum eitthvað stressuð. Nei. Þetta var bara einn af þeim dögum þar sem allt tekur óratíma. Fyrst hrundi tölvukerfið í blóðtökunni svo biðtíminn varð extra langur. Síðan seinkaði læknatímanum frá klukkan 10 til 12 og svo "gleymdu" hjúkkurnar að Guðjón beið alltaf eftir pamifosinu inni á biðstofu

harpanoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-55580467336349734212011-09-18T16:35:00.000+02:002011-09-18T16:35:20.034+02:00

Ég heyri utan að mér að fólk kvartar undan fréttaleysi í endurhæfingunni. Gott og greinilegt að síðasta blogg hefur skilað sér ;) Hér silast allt hægt og rólega áfram og uppávið. Guðjón fer í blóðprufur á þriðjudaginn og svo hittum við lækninn. Ætlum þá að ræða ýmsa hluti sem ekki gafst færi á að ræða almennilega síðast - enda nóg að meðtaka góðu fréttirnar. Guðjón er til að mynda slæmur í

harpanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-21329102000468954062011-09-01T12:12:00.000+02:002011-09-01T12:12:48.594+02:00

Það er nú svo heppilegt með okkur hjónin að það er hægt að nota barnasálfræðina á okkur nokkuð örugglega. Frá okkar sjónarhóli virðist sem 16. ágúst hafi markað skýr skil hjá fólki í kringum okkur varðandi sjúkdóminn. Að nú sé vandinn yfirstaðinn og tími til að horfa frammá við. Svoleiðis líður okkur vegna þeirra spurninga og vangavelta sem hrynja yfir okkur þessa dagana: Þú ætlar ekkert að

harpanoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-88311514638872078502011-08-29T16:18:00.000+02:002011-08-29T16:18:41.312+02:00

Ég er að safna í nýtt eftirmeðferðarblogg. Gefst alltaf upp þegar ég byrja. En það gengur allt vel enn sem komið er. Við hjónin vinnum bæði í okkur sjálfum og reynum að láta okkur líða vel. Það er aftur á móti sonurinn sem er ekki upp á sitt besta þessa dagana. Hann kom reyndar nýr maður til baka frá Íslandi og er búinn að vera algjör draumur í dós.. svona fyrir utan einstaka frekjuköst. Þess á

harpanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6160713.post-77560156173737103072011-08-16T11:55:00.000+02:002011-08-16T11:55:12.595+02:00

Dr. Peter brosti þegar hann náði í okkur inn á biðstofu í morgun. Það var ekki að ástæðulausu. Nýi beinmergurinn er hreinn og allt sem bendir til að krabbadruslan sé farin í "remission". Engin merki um krabbamein í beinmerg eða þvagi. Jibbí-jei! Tækniliðinu tókst reyndar að klúðra blóðprufunum svo Guðjón þurfti í nýjar blóðprufur í morgun og það kemur ekki út úr þeim fyrr en seinna. Það sést jú

harpanoreply@blogger.com39